Moja historia z tą grą zaczęła się wcześnie — zdecydowanie za wcześnie jak na zdrowy rozsądek. Mając 12 lat, przypadkiem trafiłem na Plemiona. Nie wiedziałem jeszcze wtedy, czym jest strategia długoterminowa, dyplomacja ani zdrada. Wiedziałem tylko, że buduje się wioskę, wysyła wojsko i że coś mnie tu przyciąga. I tak już zostało.
Od 14 lat gram nieprzerwanie na tym nicku, choć zanim on się ukształtował, byłem znany także jako sir wielki oraz sir wspaniały — nazwy może naiwne, ale szczere, jak czasy, w których powstawały. Przez te wszystkie lata zmieniały się światy, mechaniki, gracze i tempo gry, ale jedno pozostało niezmienne: emocje.
Kilkukrotnie podejmowałem się prowadzenia własnych plemion. Zawsze z wiarą, że tym razem się uda — że ludzie będą lojalni, że słowo coś znaczy, że wspólny cel jest ważniejszy niż prywatny interes. Niestety, niemal za każdym razem kluczem do porażki okazywała się zdrada. Cicha, powolna albo nagła. Czasem od wroga, częściej od „swoich”.
Te doświadczenia nauczyły mnie więcej niż niejedno zwycięstwo. Pokory, dystansu i tego, że Plemiona to nie tylko gra strategiczna, ale też bardzo dokładne studium ludzkiej natury. Momentami mam wrażenie, że tytuł powinien zostać zmieniony — bo to nie plemiona decydują o losach świata, a ambicje, ego i brak cierpliwości.
Mimo wszystko wciąż tu jestem. Nie dla rankingów, nie dla rekordów, ale dla samej drogi. Dla wspomnień, dla nocnych akcji, dla rozmów na PW i dla tego specyficznego klimatu, którego nie da się już znaleźć w nowych grach. Gram świadomie, z doświadczeniem i bez złudzeń — ale też bez potrzeby udowadniania czegokolwiek.
To nie jest historia o sukcesach. To historia o wytrwałości.
Kończysz grę, chcesz podjąć współpracę - napisz na pewno rozważę propozycję.
